Reflexintegratie werkt onder andere bij Leer-of gedragsproblematiek, maar ook bij stress en angst.

Het is een lichaamsgerichte benadering en kan aanvullend worden gebruikt naast andere vormen van begeleiding of therapie.

Reflexintegratie: Wat is het en wat doet het?

Om dat uit te leggen vertellen we eerst iets over de primaire reflexen, dit zijn automatische bewegingspatronen waarmee ieder mens wordt geboren. Denk aan de grijpreflex, de Moro-reflex (schrikreactie) of de zuigreflex. Deze reflexen helpen baby’s bij hun ontwikkeling en overleving.
Tijdens de eerste levensjaren horen deze reflexen zich geleidelijk te integreren (te verdwijnen naar de achtergrond). Dat gebeurt doordat het zenuwstelsel rijpt en het kind leert bewegen, spelen en reageren op de omgeving.

Wat betekent ‘onvoldoende geïntegreerde reflexen’?
Soms blijven één of meerdere primaire reflexen (gedeeltelijk) actief. Dit kan het dagelijks functioneren beïnvloeden, bij kinderen én volwassenen. Het zenuwstelsel blijft dan als het ware in een overlevingsstand werken.

Mogelijke signalen kunnen zijn:
• moeite met concentratie of prikkelverwerking
• snel schrikken of gespannen zijn
• motorische onhandigheid of vermoeidheid
• leerproblemen of moeite met plannen
• emotionele reacties die groter zijn dan de situatie vraagt

Wat is reflexintegratie?
Reflexintegratie is een methode die zich richt op het herstellen van de natuurlijke samenwerking tussen lichaam en brein. Door middel van eenvoudige, gerichte bewegingsoefeningen wordt het zenuwstelsel uitgenodigd om alsnog tot integratie te komen.

Voor wie kan reflexintegratie helpend zijn?
Reflexintegratie kan worden ingezet bij:
• kinderen met leer-, gedrags- of prikkelverwerkingsproblemen
• volwassenen met stressklachten, overbelasting of angst